Mijn zoontje leert zwemmen in het diepe.
Niet zoals de grote zus op haar 5de deed: vol zelfvertrouwen in het diepe en een hele lengte overzwemmen. Nee. Met een bang hartje, onzeker, onveilig, onwennig. Dicht bij de kant blijvend en soms met een hand van de meester.
Dat is echte moed.
Deze morgen sprak ik hem daarop aan. Dat ik had gezien dat hij bang was. Dat dat oké is. Dat ik ook gezien had dat hij dapper en moedig was. Dat hij ondanks de angst toch in het diepe water is gesprongen. Dat dat echte moed is. Dat het zo voelt om een echte held te zijn.
Je moet het maar doen.
Hoewel ik mijn stoere dochter, die niet snel bang is, enorm bewonder voor haar lef en haar kracht heb ik ook veel respect voor mijn zoontje. Want je moet het maar doen. Over die angst heen stappen en in het diepe springen. Zeker wanneer je kleiner bent dan de rest, je nog geen goede zwemmer bent en het veel moeite vraagt om aan de andere kant te geraken.
Het maakt me heel trots.
En ik weet dat hij het wel zal leren. Al doende, al oefenend. Met wat extra hulp van de meester. Stap voor stap. Zodat hij binnenkort kan gaan genieten van zwemmen in het diepe water. Kan gaan genieten van glijbanen in waterparken zonder dat mama of papa mee moeten. Zodat zijn opties en mogelijkheden vergroten en hij nieuwe dingen kan gaan ontdekken.
Er zitten veel metaforen en levenslessen in dit bericht.
Mijn kinderen zijn echt spiegels voor mij en leren me elke dag weer bij. Ben jij ook bang om in het diepe te springen? Maar durf je toch? Weet dan dat ik dat heel erg bewonder en moedig en dapper vind.
