Onder het motto: “𝘌𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘶𝘪𝘵𝘥𝘢𝘨𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘻𝘦 𝘣𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘶𝘪𝘵𝘬𝘪𝘦𝘻𝘦𝘯, 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 g𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘜𝘯𝘪𝘷𝘦𝘳𝘴𝘶𝘮 𝘦𝘳 𝘸𝘦𝘭 éé𝘯.” begon ik begin oktober aan deze ‘paint by numbers’. En vandaag is het eindelijk af.
Ik vind het altijd fijn om mijn altijd racende hoofd leeg te maken.
Simpele instructies te volgen en vakje per vakje vordering te zien. Het doet me ook steeds realiseren dat het plezier hem in het proces zit, niet in het eindresultaat. Al ben ik ook wel blij en fier dat het eindelijk af is, ik voel al een soort van gemis naar lege vakjes 😃 .
Tijd om te vieren, om te genieten van het aankomen op de top van de berg.
Tijd om van het uitzicht te genieten. Om te reflecteren over het proces: hoe het ging, stapje voor stapje, vakje voor vakje. Soms met hele grote vlakken tegelijk en soms helemaal niet. Dan bleef het schilderij op de kast staan en dat is ook helemaal oké.
“Met tijd en boterhammekes” is een gezegde waarmee ik opgegroeid ben.
Zo gaat dat met alle projecten, groeitrajecten en uitdagingen. Er zal altijd wel een nieuwe berg zijn om te beklimmen: zelfgekozen of eentje die zichzelf aandient. Het gaat niet over het beklimmen van de berg maar om wie je bent geworden in het beklimmen van de berg. Over wat je meeneemt wanneer je de berg (of 2025) terug loslaat.
Maar nu dus eerst genieten.
Ideaal nu de vakantie en de feestdagen voor de deur staan. Om even alle todo’s en lege vakjes los te laten. Om de berg de berg te laten en gewoon te zijn in het hier en nu. Om dat gevoel te ervaren van aankomen op mijn bestemming. Om dat gevoel van overwinning, afronding, afsluiten, toekomen en feest, helemaal toe te laten voor ik aan de berg van 2026 begin.
Ik wens je alvast een heel fijn einde van het jaar toe.
