Dit weekend liep ik weer in de val.

Mijn dochter is jarig en wil een trampoline. Dus ik dacht lekker naïef: “Ik zal wel even online kijken en eentje bestellen”. Na een uur scrollen op mijn telefoon was ik nog niet veel wijzer en voelde ik mij totaal overweldigd. Ik voelde mij zenuwachtig, prikkelbaar en moedeloos. Ik heb echt een paar ademhalingsoefeningen gedaan om terug tot mezelf te komen. En ik vroeg me af: “Wat gaat er hier mis?”

Al de opties en data werden mij te veel.

Information overload. Zo veel verschillende winkels, zo veel verschillende uitvoeringen, zo veel opties. Van beginner tot pro. Rond, ovaal, vierkant of rechthoek. Per soort 5 verschillende maten. Met net, zonder net. In de grond met een opstapje, gelijk met de grond of boven de grond. En voor elke versie nog eens verschillende kleuropties. Soit, de information overload bezorgde mij fysieke stress in mijn lichaam. En ik dacht: “STOP! Wat mis ik?”

Mijn visie was niet helder.

Ik wist niet echt wat ik wilde en daardoor waren alle opties mogelijk, kon ik niets schrappen. En belangrijker: kon ik mijn buikgevoel niet volgen. Mijn opdracht was dus om mijn visie helder te krijgen. Ik bedacht me dat mijn kinderen al vaak bij vriendjes of aan restaurants op de trampoline hebben gespeeld dus dat ik wel wat eigen data had. Dus ging ik die herinneringen af op zoek naar waar ik naar verlangde. Wat ik wilde. En dat was dat ze samen plezier hebben. Dat ze samen op de trampoline kunnen, niet om de beurt. En dat had ik gezien bij een vriendinnetje van mijn dochter die een grote zus heeft en ik had die samen op de trampoline zien springen, op zo een ovalen trampoline waar ze elk aan 1 kant kunnen springen.

Dat was mijn heldere visie.

Ik vroeg mijn dochter om eens te vragen aan dat vriendinnetje waar ze die trampoline hadden gekocht en ondertussen ging ik aan de slag met van die houten meters en stokken. Om te kunnen ZIEN op de plaats waar de trampoline moest komen en hoe dat er dan zou uitZIEN. Met al die parameters ging ik aan de slag, terug op mijn telefoon. En vanuit alle opties begon ik vooral te schrappen wat niet paste bij mijn heldere visie. Met mijn heldere visie in mijn hoofd volgde ik vervolgens mijn buikgevoel. Nee, ja, zus, zo. Tot ik op 1 voorstel kwam waarmee ik tevreden was.

Bevestiging van mijn intuïtie.

Mijn man gaf me advies over waar in de tuin de trampoline het best kon staan en hoe diep de put moest ingegraven worden. Want wat met de wortels van onze bomen? Daar had ik helemaal niet aan gedacht. En toen kwam het berichtje van het vriendinnetje van mijn dochter binnen met de website van hun trampoline: Exact dezelfde (merk, uitvoering…) als degene die ik had gevonden op buikgevoel. Dat bevestigde mijn intuïtie dat ik goed zat.

Het verhaal van de trampoline lijkt banaal.

Maar vervang trampoline gerust door:

  • een nieuwe job
  • een nieuwe werknemer
  • een nieuwe opleiding
  • een nieuw aanbod
  • een nieuwe woning/bedrijfslocatie

Dat zijn allemaal situaties waar je geconfronteerd kan worden met een data overload. Hoe vind je dan de juiste keuze zonder overweldigd te worden? Door helder te eten wat je juist wil. Hoe dat eruit ziet. Hoe dat voelt. Hoe dat ervaart.

Dat is visionaire intuïtie.

Je kan het eindresultaat in je hoofd al zien. Geen opties maar helderheid. Geen overweldiging maar focus. Geen chaos maar richting. En vanuit die staat kan je gericht acties nemen. Vanuit die staat kan je je buikgevoel, een ander soort intuïtie, gaan volgen, gaan vertrouwen.

Dat is intuïtief leiderschap.

Voor mij is het een en-en verhaal:

  1. Het hebben van een kristal heldere visie en vervolgens
  2. een diep vertrouwen in jezelf, je buikgevoel, je eigen vrouwelijke wijsheid om je op de juiste weg naar jouw visie te zetten.

Ben jij klaar voor intuïtief leiderschap? Ben je klaar voor de next level van jouw leiderschap? Check dan de link hieronder voor meer info over mijn Intuitive Leadership Activation en vraag een kennismakingsgesprek aan om te zien of we een match zijn.

Ik wens je alvast veel inzicht toe.

Liefs, Christina