I can handle a storm

De laatste dagen, weken heb ik amper iets geschreven.

Er waren wel ideetjes. Als ballonnetjes popten ze op. Iets rond weerstand weghalen. Iets rond een verhaal van onderweg zijn. Iets rond met gelijkgestemde vrouwen aan tafel zitten. Maar er was geen rode draad, geen verhaal, geen moraal, geen les. Dus schreef ik niets. Alleen maar in mijn dagboek. Weer de diepte in. Weer traumawerk. Weer helend werk.

Vorige vrijdag ontmoette ik iemand die traumacoach wil worden.

Mijn eerste gedachte was: Shit, ben je bereid om al je eigen trauma naar boven te halen? En niet alleen dat van jezelf maar ook dat van je familie, je grootouders, je ouders, je voorouders. Want vaak is trauma iets dat door generaties gaat en eens je aan traumawerk begint lijkt er geen einde aan te komen…

Ik wou de beste versie van mezelf worden.

Ik wou helemaal nooit trauma coach worden. Ik wou de beste versie van mezelf worden. Mijn hoogste potentieel. Die versie. De versie die straalt. Blijkt achteraf dat die versie dus door al dat trauma heen moet. En het lijkt al jaren alsof ik altijd maar moet bijbenen. Alsof ik moet inhalen om die versie te kunnen zijn. De versie met energie, drive, vervulling. Terwijl er alleen maar weerstand naar boven komt. Nog meer om te helen, nog meer huilen, nog meer pijn voelen die voordien niet gevoeld kon worden. Nog meer weerstand weghalen.

Dat is wat ik doe: weerstand weghalen.

Bij mezelf en bij mijn klanten. En als ik bedenk hoeveel weerstand ik al heb weggehaal bij mezelf denk ik vandaag: Wie kan ik zijn zonder al die weerstand? Zonder al het trauma dat op de achtergrond speelt. Zonder al de beperkende overtuigingen en gedachten. Zonder dat gevoel van angst in mijn lijf, zinderend door mijn zenuwstelsel. Zonder de fysieke pijn in mijn lichaam. Zonder de emotionele pijn diep in mijn ziel.

En dan komt er een dag zoals vandaag.

Vandaag is een speciale dag. Vandaag is een stormdag. Een ‘weerbom’ noemde de weervrouw het deze morgen. En voor jullie is een stormdag misschien niet speciaal maar voor mij wel. Omdat ik merk dat ik zo anders ben geworden op een stormdag. In 2022 was er ook een stormdag. Ook een vrijdag. Ook een dag waarop de kinderen naar school moesten.

En toch was het een heel andere dag.

Omdat ik anders was. Ik kon de angst, de paniek en de alertheid helemaal voelen in mijn lichaam. Ik was ‘wired’. (en tired want in bijna 3 jaar geen goeie nacht doorgeslapen). Ik stond op scherp. Voorbereid op alle worst case scenario’s die in mijn hoofd afspeelden. Ik had het idee dat ik ‘risico’s inschatte’ en ‘mijn kinderen beschermde’. Maar eigenlijk was ik in overleefmodus. Adrenaline hoog. Cortisol hoog. En al de laatste energie in mijn lichaam aan het opbranden.

Vandaag is anders. Ik ben anders.

Ik weet dat de storm komt. Maar de storm blijft buiten mij. Ik voel de storm niet meer in mijn lichaam nog voor hij er is. Het ‘bracen’, het alles vastzetten, het constante scannen voor gevaar. De storm blijft in mijn externe realiteit. En ik blijf in mijn interne realiteit: rustig, kalm, gegrond, vertrouwend.

Niet dat er niets mis kan gaan.

Maar de alarmbellen gaan niet op voorhand al af. Ik blijf helder. In het hier en nu. Ik voel een vertrouwen diep van binnen. Een zelfvertrouwen dat wat er ook komt ‘I can handle it.’ ‘I will figure it out.’ ‘I am guided and protected.’ ‘Ik kan altijd om hulp vragen.’ ‘Ik ben sterk.’ Ik ben veerkrachtig’.

Zo moet een spoedarts zich voelen.

Na al die jaren series zoals ER en Grey’s Anatomy kijken bedenk ik me dat dit is hoe die traumadokters op de spoedafdeling zich moeten voelen: Kalm voor de storm. Helder in het moment. Vol vertrouwen in zichzelf, hun kennis, hun wijsheid en hun vaardigheden. En misschien is dat dan wel de beste versie van mezelf.

‘I can handle a storm. I have been through so much worse.’